ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΙΒΛΗΤΙΚΗ ΤΕΛΕΤΗ ΜΕ ΕΝΤΟΝΟ ΣΥΓΚΙΝΗΣΙΑΚΟ ΚΛΙΜΑ Ο ΔΗΜΟΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΤΙΜΗΣΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΩΤΗ ΚΑΤΑΞΙΩΜΕΝΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ κ. ΑΝΤΩΝΗ ΒΙΝΤΖΗΛΑΙΟ

1

Είναι δύσκολο να περιγραφεί με λόγια η επιτυχία, η λαμπρότητα, το κύρος και το συγκινησιακό κλίμα, που επικράτησε στην τιμητική εκδήλωση που οργάνωσε ο Δήμος Περιστερίου το βράδυ της 11.10.2017, στο Πολιτιστικό - Συνεδριακό Κέντρο του Δημαρχείου για τον Περιστεριώτη επιστήμονα που η φήμη του είναι παγκόσμιας εμβέλειας και έχει κάνει περήφανη την πόλη μας αλλά και την Ελλάδα, τον Καθηγητή Μαιευτικής - Γυναικολογίας & Αναπαραγωγικής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Stony Brook (ΗΠΑ) κ. Αντώνη Βιντζηλαίο και διευθυντή της Μαιευτικής Γυναικολογίας του Νοσοκομείου Winthrop της Νέας Υόρκης.

Ο κ. Α. Βιντζηλαίος έχει τιμηθεί από πλήθος Αμερικανικών και Ευρωπαϊκών πανεπιστημιακών και νοσοκομειακών ιδρυμάτων, που έχουν δώσει το όνομά του σε αίθουσες και χαίρει παγκόσμιου σεβασμού για την ανακάλυψη του «Βιντζηλαίος – τέστ» (βιοφυσικό προφίλ) στην προγεννητική περίοδο, εφάμιλλο με το «Παπ – τέστ» για τη γυναικολογία.

Από την Ελληνική Πανεπιστημιακή Κοινότητα έχει ανακηρυχθεί Επίτιμος Διδάκτορας του Τμήματος Ιατρικής της Σχολής Επιστημών Υγείας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά και Επίτιμος Διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών.

Κατά την επιβλητική αυτή εκδήλωση -την οποία συντόνισε η αντ/ρχος Πολιτισμού κα Μαίρη Τσιώτα Μάρκου- στον κ. Αντώνη Βιντζηλαίο ο δήμαρχος Περιστερίου απένειμε τιμητική πλακέτα και το έμβλημα της πόλης και του επιφύλαξε μια έκπληξη, σε συνεργασία με τον πρόεδρο της ΠΑΕ «Ατρόμητος» κ. Γεωρ. Σπανό, που του προσέφερε μια φανέλα της νέας εμφάνισης της αγαπημένης του Ομάδας, το Νο «10» με το όνομά του στην πλάτη.

 Για την επιστημονική σταδιοδρομία του κ. Α. Βιντζηλαίου προβλήθηκε και σχετικό video.

 Μίλησαν για την προσωπικότητα και το έργο του κ. Α. Βιντζηλαίου:

 Ο δήμαρχος Περιστερίου κ. Ανδρέας Παχατουρίδης.

 Ο δ/ντής του ΙΑ’ Λυκείου, της εποχής που αποφοίτησε ο τιμώμενος, καθηγητής φιλόλογος κ. Ιωάννης Μυλωνάς.

 Ο δ/ντής του Τμήματος Προγεννητικού ελέγχου του Νοσ. «Έλενα Βενιζέλου».

 Ο καθηγητής- μαιευτήρας γυναικολόγος ενδοκρινολόγος προγεννητικού ελέγχου κ. Βασίλης Κοντόπουλος.

 Η αντ- έκπληξη για την απονομή της φανέλας του «Ατρομήτου» ήταν η εκπληκτική ομιλία του κ. Αντώνη Βιντζηλαίου, στην οποία αναφέρθηκε στη σχέση της ιατρικής με το ποδόσφαιρο, έναν ασύλληπτο συνδυασμό που ξεπέρασε την ανθρώπινη φαντασία Και που τον βιώνουμε στην καθημερινότητά μας.

 Κολακευτικά σχόλια και από τον ομιλητή και από τους άλλους ομιλητές ήταν για την αδελφή του κα Βέτα Πουλοπούλου και το σύζυγό της κ. Σπύρο Πουλόπουλο, που βοήθησαν καθοριστικά τον κ. Αντώνη Βιντζηλαίο στην εκπαιδευτική του πορεία και την επιστημονική του σταδιοδρομία, κάτι που δεν ξεχνά και επαναλαμβάνει διαρκώς.

2

ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΣΥΝΕΒΑΛΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΩΤΕΣ

 Προκληθείσα η κα Βέτα Πουλοπούλου στην ολοκλήρωση της τελετής, ευχαρίστησε το δήμαρχο κ. Ανδρέα Παχατουρίδη και για την τιμητική εκδήλωση και για ό,τι έχει προσφέρει στο Περιστέρι, που από χωματούπολη έχει γίνει μια αξιοζήλευτη συνοικία και σ΄αυτό έχουν συμβάλλει τόσο ο Δήμαρχος Περιστερίου με τους άξιους συνεργάτες του, αλλά και όλοι οι Περιστεριώτες ανεξαιρέτως, μικροί ή μεγάλοι, ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση και τις πεποιθήσεις τους.

*

 Προς το παρόν και μέχρι να γίνει πλήρης απομαγνητοφώνηση, παραθέτουμε πιο κάτω της ομιλίες του δημάρχου κ. Ανδρέα Παχατουρίδη και του καθηγητού φιλόλογου κ. Ιωάννη Μυλωνά:

3

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ κ. Α. ΠΑΧΑΤΟΥΡΙΔΗ

 «Φίλες και φίλοι μας αγαπητοί, η επιστήμη και η πόλη μας, βρίσκουν στον Αντώνη Βιντζηλαίο και στο πρόσωπό του, έναν από τους αξιότερους και πιο επιφανείς εκπροσώπους τους.

Είναι μεγάλη η τιμή που σήμερα εδώ, στη δημαρχιακή στέγη της πόλης του Περιστερίου και πόλης που μας γέννησε, έχουμε ανάμεσά μας έναν διακεκριμένο Περιστεριώτη, με εμφανές και αναγνωρισμένο το ειδικό στίγμα του, στα ιατρικά επιστημονικά δεδομένα.

Όπως και στις θεαματικές ερευνητικές και διαγνωστικές καινοτομίες που επέφερε σ’ αυτά.

Πέραν μάλιστα του πλαισίου της ελληνικής επιστημονικής κοινότητας και παγκοσμίως. Ειδικότερα δε και σε επίπεδο ακαδημαϊκής έδρας, στο Πανεπιστήμιο του Stony Brook της Αμερικής.

 Σημειωτέον ότι σε ηλικία μόλις 32 ετών, ο Αντώνης Βιντζηλαίος γίνεται ο νεότερος ακαδημαϊκός στην Ελληνική Ιατρική Δυναμική.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν τα θεαματικά του άλματα, καθώς και την ταχύτητα επίτευξής τους.

Αγαπητοί φίλοι, εδώ και δεκαπέντε συνεχόμενα χρόνια, που οι συμπολίτες μας, επέλεξαν να ακουμπήσουν πάνω μας την ευθύνη της εκπροσώπησής τους, τις ανάγκες και τα όνειρά τους, θελήσαμε να πορευτούμε με πρωταρχική, μια αλλιώτικη αντίληψη, στο πλάνο μας για την πόλη και την τοπική μας κοινωνία.

Θελήσαμε να προτάξουμε ιδέες, απόψεις, δράσεις και δομές, που έδωσαν στην πόλη μας σύγχρονη και προοδευτική μορφή, ανταγωνιστική των απαιτήσεων της εποχής μας, για μια κομβική της περιφέρειας των Αθηνών και όχι μόνον, μεγαλούπολη.

Σε μια τέτοια πόλη, φίλε Αντώνη, που κάποτε μάλιστα, κάθισες μαζί με αρκετούς από ‘μας στα θρανία του Α’ Δημοτικού Σχολείου στον Άγ. Αντώνη και αργότερα του εμβληματικού την εποχή εκείνη ΙΑ Γυμνασίου της, μάθαμε επαρκώς να διακρίνουμε και να επιβραβεύουμε καταξιωμένους Έλληνες και δη Περιστεριώτες, με το άστρο το δικό σου.

Η πορεία της οικογένειάς σου και οι καταβολές σου, αγαπητέ μας Αντώνη, διακρίνονται από βαθιά δημοκρατικά χαρακτηριστικά και ερείσματα.

Και μάλιστα η αγαπημένη αδερφή σου Βέτα, με δεσμούς ξέχωρης προσφοράς και αδυναμίας να σε δένουν μαζί της, εξακολουθεί μέχρι σήμερα μαζί με τον σύντροφό της Σπύρο, να μένει στην ίδια Περιστεριώτικη γειτονιά, όπου και ‘συ ακριβώς μεγάλωσες.

Η επιστημονική και ερευνητική πορεία που διέγραψες στον τομέα της Μαιευτικής- Γυναικολογίας και Αναπαραγωγικής Ιατρικής,

έναν εξειδικευμένο, άκρως νευραλγικό και πολύ ευαίσθητο για τους συνανθρώπους μας, τομέα, αποδεικνύει την διεισδυτικότητα και το μέγεθος του σθεναρού ενδιαφέροντός σου, να μπεις μέσα σε βαθιά νερά.

Όπως και να αναδείξεις την αξία, την κατάρτιση, την οξυδέρκεια και τις ικανότητές σου, στο ανεξάντλητο ιατρικό επιστημονικό πεδίο και σε υπερατλαντική εμβέλεια.

Σήμερα λοιπόν κατορθώνεις να είσαι ένας από τους πιο αναγνωρισμένους Καθηγητές Μαιευτικής Γυναικολογίας ανά τον κόσμο και θεμελιωτής της εμβρυομητρικής Ιατρικής.

Επινοώντας και θέτοντας σε εφαρμογή στην Αμερική το εξόχου προληπτικής διαγνωστικής σημασίας VINTZILEOS - TEST, κάτι ανάλογο με το περίφημο ΤΕΣΤ - ΠΑΠ.

Οι τίτλοι, οι αναγορεύσεις, η καθιέρωση και η καταξίωση, εντός και εκτός Ελλάδος, είναι τιμές ανάλογες των προσπαθειών και του μέγιστου επιστημονικού έργου και διαμετρήματός σου, φίλε Αντώνη.

Και το Περιστέρι, με τη σειρά του, καθώς και όλοι εμείς που το αγαπάμε, του ανήκουμε και στη λάμψη του στοχεύουμε, δεν μπορούμε παρά να σε χειροκροτήσουμε δυνατά, συμπολίτη μας, που μέσα από τις σπουδαίες επιστημονικές υπηρεσίες και περγαμηνές σου, διέπρεψες.

Ταξιδεύοντας την χώρα και την πόλη μας, σε προορισμούς ιδιαίτερης αίγλης, περηφάνιας, εθνικών επιστημονικών επιτυχιών και διακρίσεων.

Σε αναγνωρίζουμε δημόσια και σε συγχαίρουμε θερμά, Αντώνη Βιντζηλαίο, για την πίστη και την αφοσίωσή σου, στης ιατρικής επιστήμης τον όρκο και τις απαιτητικές εντολές.

Για τη διαχρονική μαχητικότητά σου, το ερευνητικό σου δαιμόνιο, καθώς και την καθοριστική συμβολή σου, στην επίτευξη δυσπρόσιτων και άλλοτε, θα μπορούσαμε να το επικαλεστούμε, ανέφικτων ιατρικών στόχων.

Το Περιστέρι, η δική μας πόλη, αξίζει να καθρεφτίζεται σε προσωπικότητες των δικών σου διαστάσεων. Έναντι των οποίων όμως, γνωρίζει και να υποκλίνεται αναλογικά, εφάμιλλα και ισότιμα, μέσα από εκδηλώσεις τιμής, όπως ακριβώς η σημερινή.

Σε ευχαριστούμε και ευχόμαστε όλο και περισσότεροι Περιστεριώτες,

έχοντας πρότυπο εσένα και τη διαδρομή σου, να μπορούν να γίνονται ελιξίριο λαμπρής προβολής και διάκρισης της πόλης και της κοινωνίας μας».

4

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΥΛΩΝΑΣ: «ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΔΗΜΑΡΧΕ, ΓΙΑΤΙ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙΣ ΕΝ ΖΩΗ ΝΑ ΤΙΜΑΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΟΥ ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΝ»

 «Οι μεγάλοι άνθρωποι μιλούν για ιδέες, οι μεσαίοι μιλούν για γεγονότα και οι μικροί μιλούν για τους άλλους. Έτσι εγώ, ο μικρός, ο ασήμαντος, ο ελάχιστος, που διακόνησα την εκπαίδευση για σαράντα και βάλε χρόνια, έρχομαι για δεύτερη φορά από τούτο δω το βήμα, μετά τα Δημήτρια Γούση - Βούλγαρη, να τιμήσω και να τιμηθώ, μιλώντας για το διαπρεπή επιστήμονα της Ιατρικής καθηγητή Βιντζηλαίο Αντώνη, ο οποίος δρέπει επιστημονικές δάφνες ανά την υφήλιο.

 Αναντίλεκτα, ο Αντώνης, ο μαθητής μου - βλέπετε οι μαθητές στο υποσυνείδητο του δασκάλου δε μεγαλώνουν ποτέ - έχει υψηλού επιπέδου επιστημονική αρματωσιά. Επ’ αυτού, στις 17 του Μάρτη του 2017, μίλησαν στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών οι επαΐοντες για τα επιστημονικά του επιτεύγματα. Ομολογουμένως, μας συγκίνησαν και πιστεύω πως θα μιλούν και στο διηνεκές.

 Η ταπεινότητά μου θα ακτινογραφήσει το μαθητή και άνθρωπο που γνώρισα στο ΙΑ΄ Γυμνάσιο Περιστερίου στη Β΄ Λυκείου στην αποφράδα σχολική χρονιά 1966 - 1967. Θα μιλήσω από το μετερίζι του καθηγητή - διδάχου για τα χρόνια της φωτιάς, τα χρόνια της όμορφης και ατίθασης νιότης του, για την οξυδέρκεια και την οξύνοια της σκέψης του. Πρωτίστως, για το ήθος και το χαρακτήρα του. Γιατί, όπως ξέρετε, τότε μόνο ο χοϊκός άνθρωπος γίνεται αθάνατος, όταν η μνήμη μας μεταφέρει το όνομά του από στόμα σε στόμα και από γενιά σε γενιά.

 «Ως χαρίεν έστ’άνθρωπος, όταν άνθρωπος ή». Δεν υπάρχει πιο χαριτωμένο πλάσμα από τον άνθρωπο, όταν είναι άνθρωπος. Και ο Αντώνης ανταποκρίνεται πλήρως στον ορισμό της παραπάνω ρήσης. Αντώνη, σου πρέπει το μεγάλο Εύγε και η ξεχωριστή τιμή!! Όχι τόσο γιατί έγινες διακεκριμένος επιστήμονας, όσο γιατί παραμένεις άνθρωπος με Α κεφαλαίο.

 Στ’αλήθεια, έγραψες και γράφεις Ιστορία στην ιατρική και η επιστημονική και ακαδημαϊκή κοινότητα πανάξια σε τιμά. Εσύ, με τη σειρά σου, μας κάνεις όλους μας περήφανους. Προβάλλεις το ταπεινό Περιστέρι και μας δίνεις ανείπωτη χαρά και συγκίνηση. Τιμάς την πατρίδα σου, την πατρίδα αυτή την πολύπαθη, η οποία ναι μεν είναι μικρή σε έκταση χώρου, όμως είναι μεγάλη σε έκταση χρόνου και απέραντη σε πολιτισμό. Εδώ, κάθε λέξη είναι μεγαλείο και πόνος μαζί. Εδώ, μαθαίνεις πως οι άνθρωποι κουβάλησαν πολιτισμό χιλιάδων χρόνων, γέννησαν θεούς και αλφάβητα, ανάστησαν γλώσσες και θρησκείες, σκάλισαν την πέτρα, δημιούργησαν αξίες αναλλοίωτες στο χρόνο, διαφέντευσαν τη θάλασσα, έδωσαν και πήραν, σκότωσαν και σκοτωθήκανε. Έτσι, για να διαβάζουμε την Ιστορία σωστά και όχι βολικά.

 Δήμαρχε, και σένα σου πρέπει το μεγάλο Εύγε και ο έπαινος του δήμου και των Σοφιστών….., γιατί φροντίζεις εν ζωή να τιμάς τους πολίτες που ξεχωρίζουν. Σήμερα, θα αφήσουμε τον ενεστώτα και θα μιλήσουμε σε συντελικούς χρόνους. Θα μιλήσουμε για τις μνήμες του χθες και θα αφήσουμε κατά μέρος την αγωνία του σήμερα και το όνειρο του αύριο για άλλη φορά.

 «Τα μεγαλεία να φοβάσαι, ω ψυχή μου», μας προειδοποιεί ο Καβάφης. Και εδώ ο Αντώνης αριστεύει! Παραμένει ένα γλυκό, απλό και αληθινά μεγάλο παιδί, όπως το ξέρει όλη η συνάφεια του Περιστερίου. Θα μπορούσε, βέβαια, να είναι ένας ιππέας καλάμου από τους πολλούς καλαμοκαβαλητές, αφού το επιστημονικό του έργο τον έβγαλε στις μεγάλες απλωσιές της καθολικής αναγνώρισης.

 Νάξιος στην καταγωγή, άξιος μαθητής, πανάξιος επιστήμονας. Γεννήθηκε και περπάτησε στα σοκάκια του Περιστερίου. Στις παλιές γειτονιές, τις γνωστές με κλειστά τα μάτια. Τότε, που ήταν όλα γνώριμα, υλικά και άυλα. Σπίτια ταπεινά και χαμηλά που μέσα φώλιαζαν πονεμένες ψυχές με ζεστές καρδιές και όνειρα πολλά. Αδελφικές φιλίες, αγάπες, έρωτες που πονούσαν αλλά δε διαρκούσαν. Αλάνες με ματωμένα παιδικά γόνατα, γδαρσίματα που σμίλευαν το κορμί αλλά και την ψυχή των παιδιών. Ποδόσφαιρο, Ατρόμητος, ποδοσφαιράκια. Πόνος και πάθος για ζωή, ανέλιξη και προκοπή. Και όλα τα άλλα που η Ψειρού μάς εξύψωνε στα αβυθομέτρητα βάθη της νεανική ηδονής…...Όμορφες μνήμες, πολλές και τρυφερές.

 Ε, σ’αυτό το Περιστέρι περπάτησα κι εγώ, μεγάλωσα κι ανδρώθηκα. Νυχτερινό Γυμνάσιο στην αρχή και δουλειά τη μέρα, ύστερα ημερήσιο. Ναι, καλά καταλάβατε, στην ιστορική Παράγκα. Στο Μνημείο αυτό της μνήμης, που τόσα και τόσα παιδιά μαθήτευσαν και είχαν αργότερα ξεχωριστή θέση στο τραπέζι της ζωής. Κοντολογίς, ίδιο αξιακό σύστημα, ταυτόσημη βιοθεωρία με τον Αντώνη και τα άλλα παιδιά, που ήταν και από καλή σοδειά. Να, λοιπόν, γιατί ο Αντώνης, αυτή η Τάξη, αυτά τα παιδιά είχαν και έχουν ξεχωριστή θέση στη καρδιά μου.

 Μες σ’αυτό το περιβάλλον, που ήταν δύσκολο ν΄ανθίσουν τα λουλούδια, ο Αντώνης, ο επαναστάτης της σκέψης, ο ατάραχος ταραξίας του πνεύματος, ο προσηνής και ευχάριστος σε συμμαθητές και δασκάλους, αυτός που ήθελε ν΄αγαπά και να αγαπιέται κι όχι να τρέφει μίση, έδωσε τον όμορφο αγώνα του για ανέλιξη και προκοπή. Γιατί βλέπεις, πολλές φορές δε φτάνει η σφραγίδα της δωρεάς της φύσης, η πνευματική προίκα. Χρειάζεται τσαγανός, αγώνας συνεχής, πόθος και πάθος για την πρόοδο, για το καλύτερο και την ανατροπή.

 Συνεπώς, αποδείχτηκε περίτρανα πως ο Αντώνης ήταν πρώτος και στα γράμματα και στ’ άρματα… Διακρινόταν για την οξυδέρκεια και την ταχύτητα της σκέψης. Σίγουρος, σταθερός σε απόψεις και θέσεις και θιασώτης της συλλογικής ευτυχίας του ανθρώπου. Γι’αυτό και τον ηλέκτριζαν οι αξίες, όπως και κάθε νέο, της ειρήνης, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της φιλίας και της πολιτικής ισότητας. Πάντα ορθοτομούσε το λόγο. Πίστευε, δηλαδή, πως μια ζωή που ζεις, αξίζει να τη ζεις και για τους άλλους. Με λίγα λόγια ήταν το ευχάριστο παιδί, το χαρούμενο και γελαστό. Και συνεχίζει να είναι ο κύριος Καθηγητής.

 Σε σύνοψη, ο Αντώνης είναι ένας πετυχημένος ταξιδιώτης της ζωής. Γιατί όποιος δεν τολμά να ανέβει στο καράβι της ζωής, όταν οι Κύκλωπες και οι Λαιστρυγόνες καραδοκούν, είναι αποτυχημένος, ενώ ο ίδιος από τα μικράτα του πίστευε πως το αδύνατο γίνεται δυνατό, όταν είναι δυνατόν. Η ανάγκη μοχλός της Ιστορίας, για να επιβεβαιωθεί ο παππούς Θουκυδίδης.

 Κυρίες και κύριοι, φίλοι αγαπητοί, άνθρωποι σημαντικοί, δε σας κρύβω πως μισώ τον πόλεμο. Αγαπώ, όμως, θα έλεγα λατρεύω τους πολεμιστές της ζωής. Κι ένας απ’αυτούς είναι ο Αντώνης. Αυτό όμως που με συγκίνησε βαθύτατα και που καταδεικνύει το μεγαλείο της ψυχής του είναι η αντιφώνησή του στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ξεκίνησε την ομιλία του προσφωνώντας το δάσκαλό του, δηλαδή την ταπεινότητά μου, την αδελφή του, τους συμμαθητές του και το Δήμαρχο, τον πρώτο πολίτη του Περιστερίου, ο οποίος εκπροσωπεί όλους εσάς. Και το κορυφαίο, δε λησμόνησε τον πατέρα του και την προσφορά του στην εθνική αντίσταση. Το τελευταίο, θαρρώ πως ήθελε και γενναιότητα. Αυτά δε συνηθίζονται σ΄αυτές τις περιστάσεις στο ναό του πνεύματος. Η διεκδίκηση της αυθεντίας, η έπαρση της μοναδικότητας και της εγνωσμένης επιστημονικής του αξίας πήγαν περίπατο.

 Μίλησε το ταπεινό Περιστέρι, μίλησε ο Άνθρωπος με Α κεφαλαίο! Η έννοια άνθρωπος φέρει βαρύτιμο φορτίο.

 Εν κατακλείδι, Αντώνη μου, όλοι ξέρουμε πια πως έγραψες ιστορία, όλοι ξέρουμε πως στους ξεχωριστούς της Τάξης σου ξεχώρισες. Όμως, και εσύ πρέπει να ξέρεις πως δεν είμαι περήφανος μόνο για τις δικές σου επιτυχίες, αλλά και για τις επιτυχίες των συμμαθητών σου. Αν θες και για τις φαινομενικές ήττες κάποιων άλλων. Γιατί αγαπώ αυτό που είστε και όχι εκείνο που ήθελε ο εγωισμός μου να είστε. Το ταξίδι της ζωής είναι όμορφο για όλους μας και σ΄αυτό κρινόμαστε. Το αληθινά μεγάλο κρύβεται συχνά και στο μικρό. Το ασήμαντο γίνεται σημαίνον και το τεράστιο μηδαμινό. Μικρή αστραπή η ζωή μας, μα όλο και προφταίνουμε κάτι.

 Βέβαια, μπορεί να έφυγαν τα καλύτερά μας χρόνια, που κάποιος μας τα κλέβει μυστικά….., όμως η εικόνα της όμορφης και άδολης νιότης σας παραμένει ισχυρή και αναλλοίωτη στο υποσυνείδητο της μνήμης μου. Να μην ξεχνάτε όμως πως η ζωή πηγαίνει πάντα μπροστά, η ζωή πάντα κερδίζει.

 Κι εγώ σαν έτοιμος από καιρό, μακροβιώνοντας σε μια πολύπαθη πατρίδα, από το παρελθόν κρατώ τις φλόγες της νιότης σας και πετώ τις στάχτες, γιατί η μνήμη και η αποδοχή των μαθητών είναι εκείνη που θρέφει την κοσμοεικόνα του δασκάλου.

5

 Κάποτε, στα τέλη του Ιούνη του 1967, έχοντας στις αποσκευές μου τη δυσμενή μετάθεση για το Δοξάτο Δράμας - για το καλό μου βέβαια - και το παράπονο, γιατί δεν μπορούσα λόγω κατάστασης να σας μιλήσω για τη νεανική εξεγερσιακή αυθάδεια της Αντιγόνης, η οποία και σήμερα γοητεύει ακόμη τον άνθρωπο, γιατί έχει τη δύναμη να τρομοκρατεί αυτούς που έχουν τη δύναμη να μας τρομοκρατούν, σας κούνησα το μαντήλι, σας αποχαιρέτησα λέγοντας καλή αντάμωση στη ζωή. Και η ζωή μάς έκανε το χατήρι. Ανταμώσαμε πολλές φορές!!

 Σήμερα, 2017. Πενήντα χρόνια πέρασαν. Μισός αιώνας!

 9 και τέταρτο. Πώς πέρασε η ώρα -

 9 και τέταρτο πώς κύλησαν τα χρόνια»!

 6

  • ΜΠΑΝΤΟΥΒΑΝΗ
  • ΑΡΜΕΝΙΑΚΟΥ
  • ΑΥΓΟΥΛΕΑ
  • ΧΑΡΑΜΗΣ
  • ΜΑΥΡΑΓΑΝΗΣ
  • ΛΑΚΙΩΤΗΣ
  • ΤΑΞΙΑΡΧΕΣ
  • HONDOS CENTER

Ειδήσεις